ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
Η ΜΑΧΗ ΣΤΟ ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΜΕ ΤΟΝ ΙΜΠΡΑΗΜ ΤΟ 1825 ΜΕ ΠΙΣΤΟΠΟΙΗΤΙΚΑ ΑΓΩΝΙΣΤΩΝ ΤΗΣ ΠΕΡΙΟΧΗΣ ΜΑΣ.ΜΕΡΟΣ Β ΤΕΛΕΥΤΑΙΟ
ΦΑΚΕΛΟΙ ΑΡΙΣΤΕΙΩΝ 22,3,4,43,47,86,96,102,105,107,169,277,ΤΟΜΟΙ ΑΕΠ, 9 ΧΩΡΙΑ
1. 7723206.w.1200 Φ22 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΑΝΑΓΝΩΣΤΗΣ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ 186 ΔΡΑΜΠΑΛΑ ΣΙΔΗΡΟΚΑΣΤΡΟ ΑΥΛΩΝΟΣ
2. 7723848.w.1200 Φ23 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΝΙΚ ΜΠΟΥΚΑΛΗΣ 313 ΔΡΑΜΠΑΛΑ ΠΛΑΤΑΝΙΑ
3. 7724288.w.1200 Φ24 ΒΟΥΛΚΑΝΟ ΑΛΕΞΟΠΟΥΛΟΣ ΑΛΕΞΗΣ ή ΜΗΤΡΟΠΟΥΛΟΣ ΔΡΑΜΠΑΛΑ 161 ΑΕΤΟ
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
Η Μάχη του Βουλκάνου ΜΕΡΟΣ ΠΡΩΤΟ
Η Μάχη του Βουλκάνου δεν αποτελεί κάποιο ξεχωριστό μεγάλο ιστορικό γεγονός, αλλά αναφέρεται στις πολεμικές συγκρούσεις που έλαβαν χώρα γύρω από την Ιερά Μονή Βουλκάνου στη Μεσσηνία κατά την Επανάσταση του 1821 και το 1770 (Ορλωφικά), καθώς το μοναστήρι λειτουργούσε ως οχυρό και καταφύγιο.
Στην έρευνα, μελέτη, στους φάκελους αριστείων από τα ΓΑΚ ΑΘΗΝΩΝ βρήκαμε σε 11 διαφορετικούς φακέλους που στα πιστοποιητικά τους περιγράφουν και τη Μάχη του Βουλκάνου, χωρίς να γνωρίζουμε ακριβώς ημερομηνία. Δημοσιεύομε τα 3 πιστοποιητικά από τα γειτονικά χωριά της Μονής Βουλκάνου Αρσινόη, Αρχαία Μεσσήνη και στη δεύτερη και τελευταία ανάρτηση τα υπόλοιπα πιστοποιητικά, που αποστέλλονται δωρεάν σε όποιον απόγονο ενδιαφέρεται.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝ Δ.ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥΗ
Βαλύρα στην Κατοχή και την Αντίσταση
Υπεύθυνος στο ΕΑΜ Βαλύρας ήταν ο δάσκαλος Χρίστος Τσάμης, που υπηρέτησε στο Μικροχώρι Δοξάτου Δράμας. Η Οργάνωση ξεκίνησε το Φθινόπωρο του 1942 όπως η φιλική εταιρία. Συγκεντρωνόταν σε διάφορα μέρη του χωριού συνωμοτικά και μυστικά. Πυρήνας ήταν ο Φατούρος από τη Στεμνίτσα. Τα ιδρυτικά μέλη της Οργάνωσης ήταν ο Φίλιππος Ψύχαλος, τα αδέλφια Μίμης και Κώστας Γεωργακόπουλος, τα αδέλφια Φλώρος, Θωμάς και Παντελής Θεοδωρακόπουλος, Παντελής Λιοντήρης, Ηλίας Μπουρίκας, Βαγγέλης Τσάμης, Άγγελος Μπάκας, Χρίστος Λαμπρόπουλος και Κων/νος Σπηλιώτης. Καθοδηγητής αρχικά ήταν ο δάσκαλος Τσάμης, το διαδέχθηκε ο Φλώρος και μετά ο Ηλίας Μπουρίκας.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.
Το 2009 ξεκινώντας από του Τζούμη τη βρύση ,βλέπουμε στο βάθος τον Πάμισο τη Βαλύρα και τον κάμπο της και στη συνέχεια κατηφορίζοντας το δρόμο στρίβουμε αριστερά και πηγαίνουμε προς το χωριό Λάπμπαινα.
Από το χωριό αυτό ήταν ο πατέρας της μάννας μου Χρίστος Παπαγεωργίου, που είχε μεταναστεύσει αρκετές φορές στην Αμερική που σήμερα είναι ένας ανηψιός του ο Θεόδωρος Παπαγεωργίου, καθηγητής στο πανεπιστήμιο ΓΕΙΛ της Αμερικής και είχε κάνει έκθεση φωτογραφίας στην Αθήνα το 2008 και πριν τα Χριστούγεννα φέτος είχε η ΕΡΤ πάλι εκπομπή για τον συγγενή μας.
ΤΟΥ ΓΙΑΝΝΗ Δ. ΛΥΡΑ ΕΚΠΑΙΔΕΥΤΙΚΟΥ.
Η ανιδιοτελής φιλία και αγάπη κρατά ακόμη το άρωμα και τις εμπειρίες ,βιώματα, γεγονότα, καταστάσεις των παιδικών μας χρόνων ,γιατί περπατήσαμε, γνωρίσαμε, μάθαμε, ζήσαμε, το φυσικό και ανθρωπογενές περιβάλλον του χωριού μας Βαλύρα Μεσσηνίας, ως αγυιόπαιδες ανά τας αγυιάς και ανά τας ρύμας. και ειδικά την Τσούκα, Πέρα Μεριά, Κάμπο Βαλύρας ,και τα ποτάμια Πάμισο, Μαυροζούμενα ,Γοργόρεμα, τη λίμνη του μύλου κάνοντας μπάνιο με αδαμιαία περιβολή, και γιουρούσια στα Ποτιστικά.
Όλες αυτές οι δεκάδες αποστολές των παιδικών- εφηβικών δραστηριοτήτων, (που δυστυχώς δεν βιώνουν οι νέοι μας), στο σπίτι, στο σχολείο, στο μπαξέ, στα ζώα, στα κτήματα, στο κυνήγι, στο ψάρεμα, στο αυλάκι, στη λάντζα, στο πηγάδι, στο ποτάμι, στην καλαμωτή, στο αγώγι, στις γιορτές, στο γάμο, στα βαφτίσια, στο πανηγύρι, στα διαπροσωπικά παιχνίδια, στους αγώνες της καθημερινότητας για επιβίωση, αποτελούν ακόμη αναφορά στην σκέψη μας και στη ζωή μας για έναν απλό λόγο. Συμβολίζουν την ανάγκη του ανθρώπου να μετρηθεί, να αγωνιστεί, και να νιώσει ότι ανήκει κάπου. Χωρίς υπολογισμούς, υστεροβουλίες. Χωρίς να ξέρει πολλά από τους συγχωριανούς του, στα ενδότερα. Έμεναν οι μνήμες του αγώνα. Τίποτα. Φαίνεται πως αυτά ήταν πολύ σημαντικά πράγματα γιατί το μυαλό τα κράτησε. Τα συντήρησε. Και τα χρησιμοποιεί όταν θέλει να συσπειρωθεί και να ζήσει. Πράγματα άλλα που όταν τα ζούσε νόμιζε ότι είναι σοβαρά τα ξέχασε, τα έσβησε. Κράτησε ό,τι του ήταν αναγκαία.
