Από τον Αριστοτέλη στη σύγχρονη νευροφυσιολογία
Ένας
από τους μεγαλύτερους διανοητές στην ιστορία της φιλοσοφίας και των
επιστημών ήταν ο Έλληνας φιλόσοφος Αριστοτέλης (384-322 π.Χ.), ο οποίος
υπήρξε μαθητής του Πλάτωνα και εν συνεχεία δάσκαλος του Μεγάλου
Αλεξάνδρου. Το συγγραφικό του έργο καλύπτει ευρύ φάσμα των επιστημών και
της φιλοσοφίας, από τη λογική, τη βοτανική-ζωολογία, τη φυσική, ως την
ηθική, την πολιτική, τη μεταφυσική κ.ά. Μεγάλο μέρος του έργου του,
ωστόσο, είναι αφιερωμένο στη μελέτη του φυσικού κόσμου. Στο άρθρο που
ακολουθεί, θα μελετηθούν οι απόψεις που εξέφρασε ο φιλόσοφος αναφορικά
με τη φύση του χρόνου, ένα φυσικό μέγεθος το οποίο από αρχαιοτάτων
χρόνων προσπαθεί να καθορίσει η ανθρωπότητα. Ειδικότερα, θα διερευνηθεί η
σημασία του σημείου αναφοράς –
νυν– στον ορισμό του χρόνου.
Έπειτα θα εξεταστεί η σχέση του χρόνου με την κίνηση, η οποία θα
οδηγήσει στη διατύπωση του ορισμού του χρόνου. Τέλος, θα αναφερθούμε
στην αντίληψη του χρόνου από τον άνθρωπο.
